“Η ζωγραφική του Θωμά Τουρναβίτη, ουσιαστικά, διαμορφώνει νέους όρους στις σχέσεις των ανθρώπων.” D.M
Πέραν των επειγόντων προβλημάτων που χρήζουν άμεση λύση για την επιβίωση της πατρίδας μας, όπως η ασφάλεια, η δικαιοσύνη, το δημογραφικό, η λαθρομετανάστευση, το ενεργειακό και η Διαφθορά, υπάρχει ακόμη μια τεράστια πληγή, ο πολιτισμός, η Καλή Τέχνη.
Μετά το πρώτο και δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, η Δύση μαζί με τη “Σταλινική Ένωση” ξεκίνησαν τον επιτάφιο των Καλών Τεχνών. Πέραν τις ανεπίτρεπτες θηριωδίες για τις βρώμικες αναδείξεις προσωπικοτήτων χαμηλής νοημοσύνης και αισθητικής, μόχλεψαν με διαφθορά την αγωγιμότητα του πολιτισμού μετατρέποντας τον σε ακριβό υλισμό διαθέσιμο προς αγορά για την αστική μπουρζουαζία. Αντικατέστησαν τον υπερφυσικό χαρακτήρα της Καλής Τέχνης και το ανέγγιχτο φτερούγισμα της, με ότι λογής διεφθαρμένο, ανώμαλο και καχεκτικό όργανο στις ορέξεις τους. Εξαπάτησαν τον άνθρωπο, αιθιζοντάς τον στη τέχνη του σοσιάλ μπαζάρ, πείθοντας τον ότι οι Καλές Τέχνες ανήκουν στο “χρονοντούλαπο” της Ιστορίας και ότι όλοι οι άνθρωποι από δω και στο εξής μπορούν να δημιουργήσουν. Τι ακριβώς τώρα να δημιουργήσουν, δε μας ξεκαθάρισαν… Απλώς μας έφεραν την εταίρα τους, τη τέχνη.
H εταίρα τέχνη προσέλαβε μεμονωμένα άτομα, αδύναμα, ευάλωτα και εύκολα εκμεταλλεύσιμα παραδομένα στο έλεος του χρήματος, ώστε να αποτελούν προϋπόθεση για τη μη πνευματική ανάπτυξη της κοινωνίας των εθνών και των εξαίρετων στοιχείων του σώματος της κοινότητας, όπως η γλώσσα, τα έθιμα… όλη η ποίηση που περιβάλλει τη ζωή μιας χώρας.
O Kαλο-τεχνίτης όταν δεν είναι κομματικό παρατράγουδο, όταν δεν είναι το σαρκικό λάφυρο της έδρας, όταν δεν είναι νοσταλγός του ρυπαρού της ντόπας, θέλει μια επιτάχυνση. ‘Eνα τονισμό του χάους.
Θέλει τη σύγκρουση τη μυθικής κοινότητας του κάλλους να σπρώξει το “ντόμινο”, να καταρρεύσει ολόκληρη η απάτη του μερκαντιλισμού.
Δεν νιώθει την ανάγκη να «σώσει» τον κόσμο αφού ο σύγχρονος κόσμος είναι η μεγαλύτερη τιμωρία. Θέλει τα λάβαρα του ερωτισμού της Ιδέας ψηλότερα. Το επάγγελμα του, είναι από τα πιο απαιτητικά, γιατί προϋποθέτει απίστευτη υπομονή, ψυχική ανθεκτικότητα, πνευματική αυθεντικότητα, επιστημονικότητα και ολική αφοσίωση. Από τη δημιουργία του έργου και την εξυπηρέτηση του συλλέκτη, μέχρι ευθύνες που συχνά περνούν απαρατήρητες έως το θάνατο του.
Conclusion
Έλληνες και Ευρωπαίοι, βιώνουμε μία από εκείνες τις σπάνιες, ανελέητες στιγμές της ιστορίας που διαχωρίζει για πάντα τους γενναίους από τους δειλούς. Όχι με θόρυβο ή θεατρινισμούς, αλλά με μια ήρεμη διαύγεια που δεν σβήνει ποτέ.
Ο Πλάτων είχε δίκιο… “Στο βάθος το ξέρεις, απλώς δεν θέλεις να το παραδεχτείς. Η δημοκρατία οδηγεί σε υπερβολική ελευθερία, αταξία και, τελικά, σε τυραννία. Κι όταν η δημοκρατία αποτυγχάνει, χρειάζεσαι έναν «φιλόσοφο-βασιλιά» για να αποκαταστήσει την τάξη.”
